Cyber-Rights.Org.TR

Council of Europe Publishing: Racism on the Internet

Yaman Akdeniz, Racism on the Internet, Council of Europe Publishing, 2010 (ISBN 978-92-871-6634-0) is now available.

Racism was a pressing social problem long before the emergence of the digital age. The advancement of digital communication technologies such as the Internet has, however, added a new dimension to this problem by providing individuals and organisations with modern and powerful means to propagate racism and xenophobia. The use of the Internet as an instrument for the widespread dissemination of racist content is assessed in detail by Yaman Akdeniz.

The problem of racist content on the Internet has naturally prompted vigorous responses from a variety of agents, including governments, supranational and international organisations and from the private sector. This book also provides a detailed critical overview of these regulatory and non-regulatory initiatives.

Fourth Law and Information Society Symposium: Hate Versus Democracy on the Internet

Fourth Law and Information Society Symposium: Hate Versus Democracy on the Internet

Date: Friday, 26 March, 2010
Time: 9:00 a.m. – 5:00 p.m.
Location: Pope Auditorium, Fordham Law School, New York.
Sponsor: Center on Law & Information Policy

From political blogs to the exposure of rights abuses, the Internet advances communication and the free flow of information that is at the heart of democracy. Yet, from Holocaust deniers to terrorist organizers, the Internet also serves as an enabler for extremists promoting hate, violence and the corrosion of democratic values. This conference will explore the legal and policy dimensions of the Internet’s dual impact.

8:30 – 9:00 Registration and Breakfast

9:00 – 9:15 Welcome

9:15 – 10:45

Panel 1: The Internet as a Dual Use Technology: Democracy and Extremism

This panel will examine the Internet’s dual impact on democracy and extremism. Panel members will explore how social networks, blogs and websites have been used simultaneously to spread democracy and promote hate. They will discuss the tensions that arise on the Internet between these competing interests.

Moderator: Zephyr Teachout, Associate Professor of Law, Fordham Law School

Panelists:
• Bruce Etling, Director of the Internet & Democracy Project, Berkman Center for Internet and Society, Harvard University
• Holly Hawkins, Director of Consumer Advocacy and Privacy, AOL
• Alexander Tsesis, Assistant Professor of Law, Loyola University School of Law
• Mark Weitzman, Director of Task Force on Hate & Terrorism, Simon Wiesenthal Center

10:45 – 11:00 Break

11:00 – 12:30

Panel 2: Distinguishing Hate Speech from Legitimate Political Expression

This panel will explore how we distinguish hate speech from legitimate political expression and whether such a line can be drawn. Panel members will consider what characteristics make hate speech dangerous and different from democratic political debate. The panel will consider specific examples of online “hate sites” and other ways that the Internet has been used to spread extremist thought.

Moderator: Ann Bartow, Professor of Law, University of South Carolina School of Law

Panelists:
• David E. Bernstein, Professor of Law, George Mason University School of Law
• Steven J. Heyman, Professor of Law, Chicago-Kent College of Law
• Kenneth Lasson, Professor of Law, University of Baltimore School of Law
• Nicole Wong, Vice President & Deputy General Counsel, Google, Inc.

12:30 – 2:00 Lunch and Keynote Address
Jing Zhao (aka Michael Anti)
Political Columnist and Blogger
Harvard Nieman Fellow

2:00 – 3:30

Panel 3: Online Hate Speech and Diverse International Concerns

This panel will explore the competing cultural concerns about hate speech that make international regulation challenging. Panel members will consider how the definition of hate speech and norms about regulation differ internationally.

Moderator: Julie Suk, Associate Professor of Law, Benjamin N. Cardozo School of Law

Panelists:
• Raphael Cohen-Almagor, Professor, Chair in Politics, University of Hull
• Sandra Coliver, Senior Legal Officer, Open Society Justice Initiative
• Peter Molnar, Senior Research Fellow, Center for Media and Communications Studies, Central European University
• Philippe A. Schmidt, Managing Partner, SBKG & Associates and Chairman of the International Network Against Cyber Hate

3:30 – 3:45 Break

3:45 – 5:15

Panel 4: How to Combat Hate Speech While Promoting Democracy

This panel will explore various ways that we can combat or prevent hate speech online while still allowing robust democratic expression. Panel members will consider regulatory and non-regulatory options and will discuss which methods best serve the dual goals of promoting democracy and tolerance.

Moderator: Joel R. Reidenberg, Professor of Law and Academic Director of the Center on Law & Information Policy, Fordham Law School

Panelists:
• Yaman Akdeniz, Associate Professor, Human Rights Law Research Center, Istanbul Bilgi University & Director, Cyber-Rights.Org
• Susan Benesch, Senior Fellow, World Policy Institute
• Danielle Citron, Professor of Law, University of Maryland School of Law
• Philippe Dufresne, Director & Senior Counsel, Canadian Human Rights Commission

The conference is free and open to the public. 6 Non-Transitional, Professional Practice NYS CLE Credits are available for $90 ($50 for Fordham Law alumni & public interest attorneys). If you desire CLE credit please register online and complete and submit a copy of the PDF registration form provided below as instructed.

Fordham Law School has a financial hardship policy for the conference. For additional information please visit: http://law.fordham.edu/cle.

Todays Zaman: OSCE concerned over ban on internet freedoms in Turkey

OSCE concerned over ban on internet freedoms in Turkey

02 February 2010, Tuesday
ABDULLAH BOZKURT STRASBOURG

A senior official at the world’s largest intergovernmental organization focusing on media freedoms has lambasted Turkey for imposing restrictions on Internet sites and criticized media accreditation methods to ban reporters from attending press conferences.

The Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE) media representative Miklos Haraszti told Today’s Zaman in Strasbourg last week that Turkey needs to reform or abolish Law 5651, commonly known as the Internet Law, which restricts access to popular Web sites including video-sharing Web site YouTube. He also warned that changes made to notorious Article 301 of the Turkish Penal Code (TCK), which makes it a crime to attack the Turkish nation in the media, are inadequate and that the government simply needs to get rid of that law.

‘It puts Turkey in bad company with countries like Iran and China, though Turkey is basically a free country,’ Haraszti said, stressing that Turkey should either reform or abolish the Internet Law in its current form. He warned that the practice is simply not in line with OSCE commitments and other international standards on freedom of expression. ‘The government does have tools to go after illegitimate sites and punish those who violate laws. But do not block whole access to Web sites. It is not solving problems,’ he remarked.

The OSCE has recently issued a report on restrictions on the Internet in Turkey and criticizes current practices. ‘At present, 3,700 Internet sites are blocked in Turkey, including YouTube, GeoCities and Google sites. Even as some of the content that is deemed ‘bad,’ such as child pornography, must be sanctioned, the law is unfit to achieve this. Instead, by blocking access to entire Web sites in Turkey, it paralyzes access to numerous modern file-sharing or social networks,’ Haraszti stated, when announcing the report.

With respect to the amended Article 301, Haraszti emphasized that the government had not done enough in reforming the law. ‘Basically it was not a reform. The decision making was moved from the judiciary to the political level. That benefitted journalists because much less or no cases were allowed to proceed,’ he said. According to the amended law, any case brought against writers and media professionals requires the approval of the justice minister.

Article 301 criminalizes insulting ‘the Turkish nation.’ Before the current government passed an amendment, the crime of ‘insulting Turkishness’ was far more serious and broadly prosecuted, which led to the conviction of numerous intellectuals for criticizing the nation and the state. The government’s recent changes to the TCK now require the justice minister’s approval to take someone to court over Article 301 violations, thus eliminating prosecutorial discretion.

The OSCE media representative argued that this is not a solution. ‘The law is still there. The government cannot dictate solutions in every law. For now, the government has undertaken the political responsibility, and they are holding the [line] tight. But it cannot go on forever like this,’ he underlined, urging the complete abolishment of the notorious article.

Haraszti further noted concern over the usage of media accreditation as a censorship tool against media outlets. ‘Obviously we have concerns over these matters and noted it in our reports,’ he said. The Zaman Media Group, which also publishes Today’s Zaman, has not been allowed to cover the press briefings by the chief of General Staff because the group was not extended accreditation by the military.

Zaman: YouTube yasağı ve akreditasyon Türkiye’yi üçüncü sınıf yapıyor

Zaman: YouTube yasağı ve akreditasyon Türkiye’yi üçüncü sınıf yapıyor

Abdullah Bozkurt Strasbourg, 02 Şubat 2010, Salı

Avrupa Birliği’nin ardından Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı da internet yasakları ve bazı kurumların basına uyguladığı akreditasyon meselesi nedeniyle Türkiye’yi eleştirdi. Today’s Zaman’a konuşan AGİT temsilcisi Miklos Haraszti, bu uygulamaların Türkiye’yi üçüncü sınıf ülkeler kategorisine yakınlaştırdığını söyledi.

Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT) Türkiye’de internet sitelerine getirilen yasakların teşkilat kriterleri ile örtüşmediğini ve bazı kurumların akreditasyonu bir basın sansürü olarak kullanmasından endişe duyulduğunu bildirdi.

AGİT’in medya özgürlüklerinden sorumlu temsilcisi Miklos Haraszti, Today’s Zaman’a verdiği mülakatta YouTube gibi popüler sitelere erişimi engelleyen 5651 sayılı İnternet Yasası’nın ya değiştirilmesi ya da tamamen kaldırılması gerektiğini söyledi. Ayrıca 301′inci maddede yapılan değişikliğin de yeterli olmadığını vurgulayan Haraszti, hükümetin bu yasadan kurtulması gerektiğini dile getirdi.

Türkiye’nin basın özgürlükleri açısından esas olarak ‘özgür bir ülke’ olduğunun altını çizen AGİT temsilcisi, ancak internet kısıtlamaları ve yasaklarının ülkeyi, İran ve Çin gibi özgürlüklerin son derece kısıtlandığı üçüncü sınıf ülkeler kategorisine yakınlaştırdığı uyarısında bulundu. ‘Hükümet çocuk pornografisi, kumar gibi internette işlenen suçları takip edebilecek ve suçluları yakalayabilecek yetkilere zaten sahip. Ancak meşru olan bir siteye erişimin tamamen engellenmesi kabul edilemez. Bu, çağdışı bir uygulamadır.’ dedi.

AGİT temsilcisi, değiştirilen 301 No’lu yasa konusunda da hükümetin adım atmasını istedi ve, ‘Bu yasa tamamen kaldırılmalıdır.’ dedi. 301 No’lu yasa ‘Türk milletine ve Türklüğe’ basın yoluyla yapılan hakaretleri suç kabul ediyor ve hapis cezaları getiriyor. Bu madde sebebiyle geçmişte birçok gazeteci ve yazar mahkûm olmuştu. Son yapılan değişiklikle beraber davaların açılması Adalet Bakanlığı iznine tabi kılınmış ve açılan dava sayısı son derece azalmıştı. Haraszti, bu değişiklikle hükümetin siyasi risk aldığını ve karar mekanizmasının adli mercilerden siyasi yönetime geçtiğini söylüyor. ‘Ama yasa hâlâ orada duruyor. Bu geçici bir çözüm. Yasa tamamen kaldırılmalı.’ şeklinde konuştu.

Genelkurmay’ın başta Zaman olmak üzere bazı yayın organlarına akreditasyonu kullanarak basın toplantılarını takip etmeyi yasakladığının hatırlatılması üzerine Haraszti, bu konuda AGİT’te basın hürriyetinin ihlal edildiği konusunda endişeleri olduğunu ve konuyu raporlara yansıttıklarını ifade etti. ZAMAN

Newsweek Türkiye: İnternette özgür müyüz?

Newsweek Türkiye: İnternette özgür müyüz?

Doç. Yaman Akdeniz, 5651 no’lu İnternet yasası için, ‘Bu yasa içerik sağlayıcılar için Demokles’in kılıcı gibi’ diyor.

Mustafa Azizoğlu, 2010-02-01 15:03:58

Geçen hafta, gercekgundem.com sitesinde bir internet kullanıcısının yaptığı yorum sebebiyle, Cumhurbaşkanlığı Hukuk Bürosu, sitenin sahibi Barış Yarkadaş’a ceza davası açtı. Savcılık, yorumu yapan internet kullanıcısının Danimarka’da yaşaması ve bulunamaması nedeniyle, cezai sorumluluğun sitenin sahibine ait olduğunu iddia ediyor. Yarkadaş ise, suçun şahsiliği kavramı üzerinde durarak ‘başkasının işlediği bir suçtan dolayı kendisinin yargılanmasının absürdlüğünü’ dile getiriyor.

Web 2.0 olarak da adlandırılan, internetin yalnız tek yönlü değil de kullanıcıların katılımıyla çok yönlü bir yayıncılığa dönüşmesinden bu yana yaşanan kafa karışıklığına konuyla ilgili çıkarılacak bir yasanın çare olabileceği düşünülüyordu. Ancak 2007′de çıkan 5651 no’lu, ‘İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Kanunu’ sorunu çözmediği gibi, iyice kördüğüm haline getirdi.

Yasaya göre ‘İnternet ortamı üzerinden kullanıcılara sunulan her türlü bilgi veya veriyi üreten, değiştiren ve sağlayan gerçek veya tüzel kişiler içerik sağlayıcı’ olarak ilan ediliyor ve bu içerikten sorumlu tutuluyor, ‘hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlayan veya işleten gerçek veya tüzel kişiler ise yer sağlayıcı’ olarak adlandırılıyor ve içerikten sorumlu tutulmuyor. Ama pratikte hangi sitenin ‘içerik sağlayıcı’, hangisinin ‘yer sağlayıcı’ olduğu yoruma açık. Örneğin Ekşi Sözlük’ün avukatı Başak Purut, ‘yazar, editör ya da muhabir çalıştırmayıp yalnızca kullanıcılarının yazdıklarına yer verdikleri için kendilerinin yer sağlayıcı konumunda olduklarını, kendi sitelerinde bir suç işlenmişse bundan dolayı kendilerinin suçlu olmadığını’ söylüyor.

Savcılıktan istek geldiği takdirde Ekşi Sözlük ya da benzer forum siteleri o kullanıcının IP adresini de Emniyet’e teslim ediyorlar. Böylece bulunan kişi hakkında dava açılıyor. Ekşi Sözlük yazarları aleyhine açılmış 28 dava ya da soruşturma dosyası bulunuyor. Bunlardan dördü devlete karşı işlenmiş suçlara ilişkin.

Benzer şekilde haber siteleri de haberlerin altında bulunan ‘yorum’ bölümünde kullanıcıların yazdıkları yorumların vebalini üzerine almak istemiyor.

Bu durumda yasa kafa karışıklığını gidermediği için hangi sitenin neyle suçlanacağı da savcı ve hakimlerin merhametine kalmış durumda. Bu yasayla ilgili yazdığı rapor, iki hafta önce AGİT tarafından yayınlanan İstanbul Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Doç. Yaman Akdeniz, ‘Bu yasa içerik sağlayıcılar için Demokles’in kılıcı gibi. Bu yasa yüzünden 3700 siteye erişim engellendi. İnternette özgürlük konusunda Çin ve İran’a yakın bir noktadayız’ yorumunu yapıyor.

Gerçek hayatta ne kadar özgürseniz, sanalda da o kadar özgürsünüz. Siz siz olun, Taksim Meydanı’nda bağırarak söyleyemeyeceğiniz bir şeyi, internet forumlarında da yazmayın!

Biamag: Tescilli Sansüre Devam: Terörle Mücadele Yasasının Son Marifetleri

Mutlaka okunması gereken bir analiz…

Biamag: Tescilli Sansüre Devam: Terörle Mücadele Yasasının Son Marifetleri – Bianet

KEREM ALTIPARMAK’IN ANALİZİ
Tescilli Sansüre Devam: Terörle Mücadele Yasasının Son Marifetleri

İnsan hakları hukuku ve dünyadaki gelişmeler bölücülük, komünistlik gibi kavramları işlevsiz kılınca, bunların yerini yeni dönemin büyülü kavramı ‘terör’ aldı. İfade özgürlüğünü sınırlayan yeni araçların da bu kavram üzerinden tanımlanması şaşırtıcı değil. Sansür yasağı, yasal dayanak gibi temel hak güvenceleri bile terör kavramı karşısında anlamsız kalıyor.

Kerem ALTIPARMAK, altiparmak@yahoo.com
Ankara – BİA Haber Merkezi – 23 Ocak 2010, Cumartesi

Son dönemlerde popülerlik kazanan eski dönem dizilerini, filmlerini seyredip, demokrasi ve insan haklarında o zamanlar ne kadar gerideymişiz, bir zamanlar gazeteler, kitaplar, dergiler toplatılıyormuş diye iç geçirenlerin bir kez daha düşünmesinde fayda var. Sansür, İçişleri Bakanının demokrasi için kullandığı tabirle, kılcal damarlara kadar işlediği için hiçbir engel tanımıyor, hala daha çok sayıda gazete ve dergi toplatılıyor, dahası yayınları durduruluyor. Bu yetmezmiş gibi benzer nedenlerle şimdilerde bir de İnternet siteleri erişime engelleniyor.

Mutlaka eskiyle yeni arasında fark aramak gerekirse belki şu söylenebilir: Eski yayın durdurmalar yayınların komünist, bölücü olduğu gerekçesiyle yapılıyordu, şimdilerde terörist olduğu gerekçesiyle. Sonuç aşağı yukarı aynı olsa da, her dönemin ayrı bir siyasi dili var. Bu yeni dilin en belirgin örneği ise Terörle Mücadele Yasası (TMY). Bir işin içine terör, şiddet kavramı girince her türlü hak sınırlaması meşruluk kazandığından, sansürü de meşrulaştırmanın yolu terörle mücadeleden geçiyor. TMY’nin sansürü düzenleyen 6. maddesinin üç rauntluk son mücadelesi, Anayasa’nın 90. maddesinin de ne kadar anlamsızlaştırılabileceğini gösteriyor.

1. Raunt: Anayasa Mahkemesi

İşte bu yeni dilden yola çıkan AKP hükümeti de, terörle mücadelede zayıf kalındığı eleştirilerine karşı, 2006 yılında 3713 sayılı Terörle Mücadele Yasası’nda temel hak ve özgürlükleri ciddi anlamda tehdit eden değişikliklere gitti. Bu değişikliklerden biri 5532 sayılı yasanın 5. maddesiyle TMY’nin 6. maddesine getirilen ekti. Buna göre ‘Terör örgütünün faaliyeti çerçevesinde suç işlemeye alenen teşvik, işlenmiş olan suçları ve suçlularını övme veya terör örgütünün propagandasını içeren süreli yayınlar hâkim kararı ile; gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de Cumhuriyet savcısının emriyle tedbir olarak onbeş günden bir aya kadar durdurulabilir’.

İlk okuyuşta tereddütsüz bir şekilde bir sansür hükmü olduğu anlaşılan bu hükmü eski Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, diğer başka hükümlerle birlikte iptal istemiyle Anayasa Mahkemesi’ne götürdü. Anayasa Mahkemesi, 18 Haziran 2009 tarihinde verdiği kararda bu talebi reddetti.(1) Kullanılan oylar ve gerekçeler açısından ibretlik olan bu karar, bazı ezberleri bozmak için de hatırda tutulması gerekli bir metin. Anayasa Mahkemesi Başkanvekili Osman Alifeyyaz Aksüt’ün -ve karşıoy kullanan diğer dört üyenin(2)- kısa ama özlü karşıoy yazısının çoğunluğu ikna edememesi, bu üyeyi demokrat tavır almamakla itham edenler açısından altı çizilmesi gerekli bir husus:

‘Anayasa’nın 28. maddesinin birinci fıkrasında basının hür olduğu, sansür edilemeyeceği belirtilmiş; dördüncü fıkrasında tedbir yoluyla dağıtımın önlenmesi, beşinci fıkrasında yayım yasağı, altıncı fıkrasında toplatma, sekizinci fıkrasında geçici olarak kapatma önlemleri düzenlenmiştir. Buna göre, basın ve yayın organlarına yönelik yaptırımlar Anayasa’da sınırlı olarak belirlenmiştir. Anayasada sayılanlar dışında basın özgürlüğünü sınırlayıcı bir önlemin yasalarla düzenleme konusu yapılmasına olanak bulunmamaktadır. İptal istemine konu kuralın korumak istediği hukuki yarar, esasen Anayasada sayılan diğer önlemlerle yeterince korunmaktadır. Anayasal hak ve özgürlüklerin Anayasa hükümlerinin sınırlı olarak öngördüğü nedenlerin ve önlemlerin dışında sınırlamalara tabi tutulması yolunun açılması halinde ise temel hak ve özgürlüklerin zamanla aşınarak yok edilmesi tehlikesi ortaya çıkar.

Anayasa’da mevcut olmayan ‘durdurma’ önlemini içeren kural, Anayasa’nın 28. maddesine aykırıdır.’ (abç)

2. Raunt: Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi

Anayasa Mahkemesi’nden alınan icazetle uygulanmaya devam eden durdurma yaptırımının ikinci durağı Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) idi. Ülkede Özgür Gündem, Gündem, Güncel ve Gerçek Demokrasi gazetelerinin sahipleri, yayın yönetmenleri ve çalışanları tarafından açılan davaları birleştiren AİHM, 20 Ekim 2009 tarihinde Ürper ve Diğerleri/Türkiye kararını verdi. AİHM, tedbir kararlarının tek başına (per se), AİHS’nin ifade özgürlüğünü koruyan 10. maddesine aykırı olmadığını; ancak bir gazetenin, yargı organı tarafından henüz içeriği bilinmeyen gelecek sayıların tamamının yayının durdurulması halinde durumun farklı olacağını belirtti. AİHM’ye göre; TMY 6(5) ve bunun ilgili başvurularda uygulanması, katılmadıkları yargılamada suçlu bulunan başvurucuların(3) ileride de benzer suçları işleyecekleri varsayımına dayanmaktadır. Bu nedenle TMY’nin yaptırımı ölçüsüzdür. Bunun yerine, mutlaka gerekiyorsa ilgili sayının toplatılması veya suç konusu makalelere sınırlama getirilmesi gibi önlemlerle meşru amaca ulaşılabilir.

AİHM, Anayasa Mahkemesi’nin söylemediğini açıkça belirtmiş ve TMY’nin 6 (5) hükmünün bir sansür hükmü olduğunu saptamıştır.

Hikayenin buraya kadarki kısmı tanıdık gelebilir. Ancak bizi 3 ay önce verilmiş bu karara ilişkin yazı yazmaya sevk eden ve sorunun güncelliğini korumasına neden olan husus, kararın anayasal niteliğidir . Çünkü, AİHM’nin saptaması TMY’nin 6. maddesinin başvuru konusu olaylara uygulanmasıyla sınırlı değil. Sorun, yanlış uygulamadan değil, 6. maddenin 5. fıkrasından kaynaklanmaktadır. Bunun için AİHM, Ürper ve Diğerleri vakasında pilot karar yöntemini uygulamaya karar vermiştir. Pilot karar, AİHS koruma sisteminin yapısal sorunların defalarca incelenmesi yoluyla tıkanmasını engellemek amacıyla oluşturan yeni bir karar tipi.(4) Bu usule göre, Mahkeme bir yasa veya uygulama ‘çok sayıda başvuru yapılmasına neden olacaksa devletlere uygun çözüm bulma yolunda ve Bakanlar Komitesi’ne kararların uygulanmasını denetlemede yardımcı olmak amacıyla, sistemik bir sorun ve bu sorunun nedenleri olduğunu düşündüğü durumları tespit’ etmektedir.(5) AİHM, Ürper ve Diğerleri davasında da halen önünde konuyla ilgili yapılmış başka başvurular olduğunu saptamış, sorunun sistemik bir sorun olduğunu belirterek genel bir çözüm önerisinde bulunmayı gerekli görmüştür. AİHM, bu amaçla hükümete kararın 35-45. paragraflarını dikkate alarak TMY 6(5) hükmünde değişiklik yapmasını önermiştir. Bu nedenle, Ürper ve Diğerleri sonrasında sansürün dayanağı olan TMY hükmünün uygulama olanağı kalmamış, sansür tescillenmiştir.
3. Raunt: Ulusal Mahkemeler; TMY 6 (5) Dimdik Ayakta

Karar sonrası, hükümet TMY’yi değiştirmek yönünde bir girişimde bulunmamıştır. İşin doğrusu, kanımızca çok bir şey yapmasına da gerek yoktur. 5170 sayılı yasayla Anayasa’nın 90. maddesine eklenen son fıkraya göre ‘Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır’.

AİHM kararı, Türkiye’ye ilişkin olduğu ve Mahkeme açıkça TMY 6. maddenin sansürün kaynağı olduğunu saptadığı için kararın ulusal yasayla uyuşmaz olup olmadığını tartışmaya bile gerek yoktur. AİHM’nin sistemik bir bozukluğu saptadığı, bunun bir yasa hükmünden kaynaklandığını ve bunun açıkça sansür olduğunu saptadığı bir durumda 90. madde uygulanmayacaksa maddenin uygulama alanı neresidir? Ürper kararından sonra Türk hukukunda TMY 6. maddesinin 5. fıkrasının uygulanabilirliği kalmamıştır.

Görünen o ki, mahkemeler tam tersini düşünmektedir. Uygulama göstermektedir ki, fiilen tam tersine Anayasa’nın 90. maddesinin uygulama alanı kalmamış. Gerçekten de, Türkiye İnsan Hakları Vakfı’ndan Evren Özer, her zamanki titizliğiyle, Ürper kararının verildiği 20 Ekim 2009 tarihinden yılsonuna kadar 9 gazete ve derginin yayının durdurulduğunu saptamıştır. Bu yayınların dökümü şöyle:

Özgür Görüş (17 Ekim 2009); Haftalık Bağımsızlık, Demokrasi, Sosyalizm için Yürüyüş Dergisi (26 Ekim 2009); Sosyalizm Ü Azadi (27 Ekim 2009); Azadiya Welat (30 Ekim 2009); Yeniden Sosyalist Demokrasi Gazetesi (25 Kasım 2009); Emperyalizme ve Oligarşiye Karşı Yürüyüş (22 Kasım 2009); Kurtuluşun Yolunda DevGenç Dergisi (26 Kasım 2009); Aydınlık Dergisi (10 Aralık 2009); Atılım Gazetesi (11 Aralık 2009).

Devamı İnternet’te

Sansür düzeninin bir diğer ayağını ise İnternet oluşturmaktadır. İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun’un 8. maddesi, tahdidi olarak erişim engelleme kararı verilebilecek suç tiplerini saymıştır. Bu suçlar arasında TMY’nin 6. maddesinde sayılan suçlar bulunmamaktadır. Ancak, özel yetkili Ağır Ceza Mahkemelerinin 6. maddeye dayanarak erişim engelleme kararları verdikleri bilinmektedir. 5651 sayılı Yasa’nın 10. maddesine göre, bu yasa uyarınca verilen görevleri yürütmekle görevli Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’nın Mayıs 2009′da yayımladığı son istatistiklere(6) göre 197 site, 8. maddede sayılmayan nedenlerle erişime engellenmiştir. Bu kararların çoğunun TMY 6. maddeye göre verildiği tahmin edilmektedir. Nitekim, geçen hafta katıldığımız bir toplantıda yargıdan bir temsilci 5651′de değişikliğe gerek olmadığını çünkü TMY 6. madde uyarınca erişim engelleme kararı verilebildiğini belirtmiştir.

Temel hak ve özgürlüklerin kısıtlamasını, TMY’ye kıyas yoluyla İnternet sitelerine de uygulamanın kabul edilemezliği bir yana, Ürper kararı sonrasında İnternet sitelerinin TMY uyarınca erişime engellenmesi çifte hukuka aykırılık içerir hale gelmiştir. Ne var ki, bu alanda da 6. madde uygulamaları artarak devam etmektedir. Örneğin Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından 4 Kasım 2009 tarihinde verilen dengemed.com, dengemedya.com, dozaciwanan.com, gunlukgazetesi.com, kck-rojava.com sitelerine erişim muhtemelen bu hükme dayanarak engellenmiştir.
Sonuç

İnsan hakları hukuku ve dünyadaki gelişmeler bölücülük, komünistlik gibi kavramları işlevsiz kılınca, bunların yerini yeni dönemin büyülü kavramı ‘terör’ almıştır. Parti kapatmaları artık bölücülükten değil, teröre destekten verilmektedir. İfade özgürlüğünü sınırlayan yeni araçların da bu kavram üzerinden tanımlanması şaşırtıcı değildir. Öyle ki, sansür yasağı, yasal dayanak gibi temel hak güvenceleri bile terör kavramı karşısında anlamsız kalmaktadır.

Bunun sonucu olarak, Anayasa tarafından kanunlar karşısında esas alınması buyrulan bir yargı kararıyla sansür olduğu tescillenmiş bir yasa hükmü aylardır uygulanmaya devam etmektedir. Bu açık hukuka aykırılığın gecikmeksizin durdurulması gereği bir yana, şu ana kadar bu kapsamda verilen kararların mağdur ettiği yayın organlarının tamamına zararlarının giderilmesi de bir zorunluluktur.

Kim bilir, belki de AİHM’nin yapamadığını, taslağı herkesten bir sır gibi saklanan Ulusal İnsan Hakları Kurumu yapar!! (KA/TK)

* Kerem Altıparmak, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi, İnsan Hakları Merkezi.

(1) AYM kararı, E. 2006/121, K. 2009/90, kt. 18.6.2009.

(2) Paksüt’ün karşıoyunun yanında Fulya Kantarcıoğlu, Mehmet Erten, A. Necmi Özler ve Zehra Ayla Perktaş’ın tarafından kaleme alınan karşıoyları da belirtmek gerekir.

(3) Yayın durdurma kararının verildiği vakaların hiçbirinde başvurucuların görüşü alınmamıştır.

(4) Konuyla ilgili daha ayrıntılı bilgi için bkz. Kerem Altıparmak (2009), ‘Kopya Davalar ve Pilot Kararlar: Bir Kararda Bin Adaletsizlik?’, Kerem Altıparmak (yay. haz), 50. Yılında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi: Başarı mı Hayal Kırıklığı mı?, (Ankara: Ankara Barosu Yayınları, s. 60-107.

(5) Resolution Res (2004) 3 on judgments revealing an underlying systemic problem (Sistemik bir sorunu ortaya koyan kararlar). Kararın Türkçe çevirisi için bkz. M. Semih Gemalmaz (2006), Ulusalüstü İnsan Hakları Usul Hukuku Mevzuatı, 2. Kitap, Avrupa Konseyi Belgeleri ve AİHM Kuralları Şerhi, (Legal: İstanbul), s. 799.

(6) Başkanlık bu tarihte, muhtemelen 5651 sayılı yasaya aykırı verilen erişim engelleme kararlarının sayısının artması nedeniyle istatistikleri yayımlamayı durdurmuştur.

Bianet: Censorship Costs Turkey 43,000 Euro at ECHR

Bianet: Censorship Costs Turkey 43,000 Euro at ECHR – Bianet: “Censorship Costs Turkey 43,000 Euro at ECHR

The European Court of Human Rights sentenced Turkey to a € 36,000 compensation fine for closing five newspapers because of their focus on the Kurdish question. Aziz Özer, who had been silenced for describing prison operations as ‘barbaric attacks’ receives € 3,423 in compensation.

Erol ÖNDEROĞLU, hukuk@bianet.org
Strabourg – BİA News Center
28 January 2010, Thursday

The European Court of Human Rights (ECHR) sentenced Turkey to a total fine of slightly more than € 43,400 in compensation in two cases concerned with one-month bans of five newspapers and the punishment of criticism related to prison operations respectively.

The applicants were journalists from Gündem, Yedinci Gün, Haftaya Bakış, Yaşamda Demokasi and Gerçek Demokrasi newspapers and owner and editor-in-chief of the monthly Yeni Dünya İçin Çagrı (’Call for a new world’) magazine Aziz Özer.

Turkey protects Anti-Terror Act, ECHR bases conviction on it

The 20 applicants claim a violation of freedom of expression and that Turkey did not fulfil the responsibilities evolving from the European Convention on Human Rights. In both cases the ECHR unanimously decreed on 26 January that a violation of article 10 on freedom of expression had occurred.

Istanbul High Criminal Courts had suspended the publication of the five newspapers mentioned above for one month each between October and December 2007. The bans were issued on charges of ’spreading propaganda for the PKK’, the illegal Kurdistan Workers’ Party, and were based on article 6/2 last paragraph of the Anti-Terror Law (TMY).

The ECHR once more handed down a sentence referring to article 6/2 last paragraph of the TMY, which provides the possibility to silence newspapers for up to one month. Against the opinion of 10th President Ahmet Necdet Sezer, the Constitutional Court did not perceive the TMY as contrary to the Constitution.

ECHR: Such penalties are redundant in democratic societies

The courts did not leave it with the publication bans. Furthermore, newspaper executives Lütfi Ürper, Ali Turgay, Hüseyin Aykol and Hüseyin Bektaş were facing imprisonment in the trials opened against them.

Özer was tried before the Beyoğlu (Istanbul) High Criminal Court for criticizing prison operations carried out in December 2000, leaving almost 30 inmates dead. In the magazine’s February issue in 2001, the journalist described the operations as ‘barbaric attacks’. On 20 February 2001, the Beyoğlu Magistrate Criminal Court seized that month’s issue of the magazine.

‘In order to determine interferences with the right to freedom of expression and to decide whether these are compatible with the Convention, it was not sufficient for them to be prescribed by law and to pursue legitimate aims. They also needed to be ‘necessary’ in a democratic society’, the ECHR reasoned the decision.

ECHR: publication ban means censorship

Regarding the full publication ban imposed on the newspapers, the ECHR declared: ‘This went beyond any necessary restraint and amounted to censorship’. Concerning the publications in Özer’s magazine about the prison operations, the ECHR indicated that they were ‘of great interest to public opinion’. The court stated that ‘the limits of permissible criticism are wider with regard to the government than in relation to private citizens’.

The ECHR awarded € 1,800 in compensation for non-pecuniary damage to each newspaper employee, together with €2000 for cost and expenses. In the case of Özer, Turkey was sentenced to reimburse the magazine owner for the fine he paid, namely €423. Additionally, the court awarded Özer € 3000 in compensation for non-pecuniary damage and another € 2000 for cost and expense.

On 20 October 2009, the ECHR handed down another heavy compensation fine to Turkey regarding 26 employees of Ülkede Özgür Gündem, Gündem, Güncel and Gerçek Demokrasi newspapers. (EÖ/VK)

ECHR: Ürper and Others v. Turkey

ECHR: Ürper and Others v. Turkey

065 – 26.01.2010

Press release issued by the Registrar

Chamber judgments

Ürper and Others v. Turkey (applications no. 55036/07, 55564/07, 1228/08, 1478/08, 4086/08, 6302/08 and 7200/08)

Özer v. Turkey (no. 2) (application no. 871/08)

VIOLATIONS OF RIGHT TO FREEDOM OF EXPRESSION

In each case: violation of Article 10 (freedom of expression)
of the European Convention on Human Rights

Principal facts

The applicants are 20 Turkish nationals, who are or were journalists, editors, senior executives or proprietors of newspapers. From 2001 in one case, and 2007 in the other, they had criminal proceedings brought against them (personally or through their newspapers) on account of certain of their publications.

The 19 applicants in the case of Ürper and Others published or wrote articles in five Turkish newspapers (Gündem, Yedinci Gün, Haftaya Bakış, Yaşamda Demokrasi and Gerçek Demokrasi), whose publication was suspended by the Istanbul Assize Court from October to December 2007. The reason given for that decision, taken under the Prevention of Terrorism Act, was that the newspapers were instruments of propaganda of a terrorist organisation (the PKK, Kurdistan Workers’ Party, an illegal organisation). The criminal proceedings (still pending) against four of the applicants (Mr Lütfi Ürper – proprietor of Gündem -, and Mr Ali Turgay, Mr Hüseyin Aykol and Mr Hüseyin Bektaş) concern the dissemination of propaganda for that organisation.

The applicant in the Özer (no. 2) case, Mr Aziz Özer, is the proprietor and editor in chief of the monthly Yeni Dünya İçin Çağrı (“Appeal for a New World”) having its registered office in Istanbul. In December 2000 an operation was conducted by the security forces in Turkish prisons, leading to the deaths of two officers and 30 prisoners. In February 2001 the magazine published two articles harshly criticising the operation, accusing the State, among other things, of a “brutal attack” against the prisoners, with a photo on the cover page of some who had been burned or beaten. On account of those articles, all copies of the February 2001 edition of the periodical were seized (judgment of 20 February 2001 of the Beyoğlu Police Court, on the application of the public prosecutor) and Mr Özer was sentenced to six months’ imprisonment, later commuted to a fine (judgment of 24 January 2006 of the Beyoğlu Assize Court), for impugning the moral authority of the State.

Complaints, procedure and composition of the Court

Relying mainly on Article 10 of the Convention, the applicants complained about the measures taken against them on account of their publications. They alleged that those measures had also entailed violations of Articles 6 (right to a fair trial), 7 (no punishment without law) and 13 (right to an effective remedy) and of Article 1 of Protocol No. 1 (protection of property).

The applications were lodged with the European Court of Human Rights between 6 December 2007 and 29 January 2008 (seven applications) in the case of Ürper and Others, and on 19 November 2007 in the Özer (no. 2) case.

The Ürper and Others v. Turkey judgment was given by a Chamber of seven judges, composed as follows:

Françoise Tulkens (Belgium), President,
Ireneu Cabral Barreto (Portugal),
Vladimiro Zagrebelsky (Italy),
Danutė Jočienė (Lithuania),
András Sajó (Hungary),
Nona Tsotsoria (Georgia),
Işıl Karakaş (Turkey), judges,

and Sally Dollé, Section Registrar.

The Özer v. Turkey (no. 2) judgment was given by a Chamber of seven judges, composed as follows:

Françoise Tulkens (Belgium), President,
Ireneu Cabral Barreto (Portugal),
Vladimiro Zagrebelsky (Italy),
Danutė Jočienė (Lithuania),
Dragoljub Popović (Serbia),
András Sajó (Hongary),
Işıl Karakaş (Turkey), judges,

and Sally Dollé, Section Registrar.

Decision of the Court

For interferences with the right to freedom of expression, such as those in the present cases, to be compatible with the Convention, it was not sufficient for them to be prescribed by law and to pursue legitimate aims, such as the protection of the rights of others or the prevention of disorder. They also needed to be “necessary” in a democratic society.

In the Ürper and Others judgment, the Court found that this was not the case: it reiterated that the practice of banning the future publication of entire periodicals went beyond any necessary restraint and amounted to censorship. In the Özer (no. 2) judgment it was not the case either: the impugned articles (containing harsh criticism of the State) had dealt with facts that were of great interest to public opinion, and the Court reiterated that the limits of permissible criticism were wider with regard to the Government than in relation to a private citizen. Furthermore, the dominant position which the Government occupied made it necessary for it to display restraint in resorting to criminal proceedings. In the present case the articles had not called on readers to commit acts of violence or terrorism.

The Court accordingly found, unanimously in both cases, that there had been a violation of Article 10. The other complaints were related to those submitted under Article 10 and so were not examined separately2.

Under Article 41 (just satisfaction), the Court awarded 1,800 euros (EUR) in respect of non-pecuniary damage to each of the applicants in the Ürper and Others case, together with EUR 2,000 jointly for costs and expenses; and in the case of Özer (no 2) it awarded the applicant a sum corresponding to the fine paid, namely EUR 423, together with EUR 3,000 in respect of non-pecuniary damage and EUR 2,000 for costs and expenses.

***

The Ürper and Others judgment is available only in English, and the Özer (no. 2) judgment only in French. This press release is a document produced by the Registry. It does not bind the Court. The judgments are available on its website (http://www.echr.coe.int).

Bianet: Sansürün AİHM’deki Ağırlığı: 87 bin TL Ceza – Bianet

Bianet :: Sansürün AİHM’deki Ağırlığı: 87 bin TL Ceza – Bianet: “İFADE ÖZGÜRLÜĞÜ
Sansürün AİHM’deki Ağırlığı: 87 bin TL Ceza

AİHM, Kürt Sorunu’nu merkez alan beş gazetenin kapatılmasıyla ilgili Türkiye’yi 76 bin TL manevi tazminat ödemeye mahkum etti. Cezaevi operasyonlarına ‘barbar saldırı’ dediği için Türkiye’de susturulan Aziz Özer’e de 11 bin 400 TL ödenecek.

Erol ÖNDEROĞLU, hukuk@bianet.org
Strasbourg – BİA Haber Merkezi
27 Ocak 2010, Çarşamba

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), beş gazeteyi bir ay süreyle kapattığı ve Cezaevleri operasyonlarına eleştiriyi cezalandırdığı için açılan iki davada Türkiye’yi, 87 bin 400 TL tazminat ödemeye mahkum etti.

Davayı açanlar, Gündem, Yedinci Gün, Haftaya Bakış, Yaşamda Demokrasi ve Gerçek Demokrasi gazetelerinin 19 çalışanı ile aylık Yeni Dünya İçin Çağrı dergisi sahibi ve sorumlu müdürü Aziz Özer idi.

Türkiye TMY’yi koruyor, AİHM mahkum ediyor

20 başvurucu, Türkiye’nin Avrupa İnsan hakları Sözleşmesi’nden doğan sorumluluklarını yerine getirmediği ve ifade özgürlüğünü çiğnediğini savunuyorlar. Başvuruları dün (26 Ocak) karara bağlayan AİHM oybirliğiyle aldığı kararlarında başvuruculara hak verdi.

İstanbul Ağır Ceza Mahkemeleri, ‘PKK örgütünün propagandası yaptıkları’ iddiasıyla Ekim-Aralık 2007 döneminde beş gazetenin yayınını, Terörle Mücadele Yasası’nın (TMY) 6/2 son maddesi uyarınca bir ay süreyle durdurmuştu.

10. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’in görüşünün aksine Anayasa Mahkemesi’nin Anayasa aykırı görmediği TMY’nin gazetelerin bir aya kadar susturulmasına olanak sağlayan 6/2 son maddesi AİHM’de bir kez daha mahkum edilmiş oldu.

AİHM: Cezalar demokratik bir toplumda gereksizdi

Mahkemeler gazeteleri yasaklamakla kalmamış, gazete yetkilileri Lütfi Ürper, Ali Turgay, Hüseyin Aykol ve Hüseyin Bektaş’ı hapis istemiyle de yargılamıştı.

Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi de, Özer’i, 30′a yakın tutuklunun ölümüne neden olan Aralık 2000′deki cezaevi operasyonlarını Şubat 2001 sayısında ‘barbar saldırı’ olarak nitelendirdiği için yargılanmıştı. 20 Şubat 2001′de Beyoğlu Sulh Ceza Mahkemesi, dergi sayısını toplatmıştı.

AİHM, ifade özgürlüğüne yönelik bir müdahalenin AİHS’ye uygun olup olmadığına karar vermek için, o müdahalenin ‘meşru bir amaca’ yönelik olması veya ‘yasada yerinin olmasının’ yeterli olmadığını, o müdahalenin ‘demokratik bir toplumda gerekliliğinin’ de zorunlu olduğunu vurguladı.

AİHM: Gazete kapatmak sansürdür

AİHM, gazetelere bütünüyle yayın yasağı getirilmesiyle ilgili ‘Kabul edilemez, sansür anlamına gelir’ açıklaması yaptı; Özer’in dergisinde yer verdiği cezaevi operasyonlarına ilişkin yayınların kamuoyunda büyük bir ilgiyle izlendiğini hatırlatarak, ‘Demokrasilerde hükümete yönelik kabul edilebilir eleştirinin sınırları bir sade vatandaşa göre çok daha geniştir’ diye duyurdu.

AİHM, gazete çalışanlarının her birine manevi tazminat olarak bin 800 avro, mahkeme gideri olarak da toplam 2 bin avro ödenmesine karar verirken; Özer’e, Türkiye’de verilen cezanın karşılığı olarak 423 avro; manevi tazminat olarak 3 bin avro ve mahkeme gideri olarak da 2 bin avro ödenmesine hükmetti.

20 Ekim 2009′da da AİHM, Türkiye’yi, Ülkede Özgür Gündem, Gündem, Güncel ve Gerçek Demokrasi gazetelerinin 26 çalışanına ağır tazminat ödemeye mahkum etmişti. (EÖ)

Semih İdiz: AKP’nin basın özgürlüğü ayıbı büyüyor (Milliyet)

Semih İdiz – AKP’nin basın özgürlüğü ayıbı büyüyor – Milliyet.com.tr

23 Ocak Cumartesi 2010

Son dönemde yıldızları parlayan yeni nesil gazeteciler arasında Milliyet’ten Nedim Şener ve Taraf’tan Mehmet Baransu da var. Yazdıkları haberler fena halde ‘zülfüyâre dokunuyor.’ İyi de oluyor. Çünkü ortaya çıkardıkları gerçekler, sözde ‘devlet aklı’ ile hareket eden bazı beyinlerin akla, mantığa ve toplumsal gelişmeye karşı direncini de sergiliyor.

Basın özgürlüğünün hayati önemi de böylece görülüyor. Başbakan Erdoğan da, Baransu’nun ‘balyoz’ etkisi yaratan son haberinden dolayı herhalde çok memnundur. Fakat bu Erdoğan’ın ‘basın özgürlüğü’ne inandığı anlamına gelmez.

Aksine, Erdoğan’ın başından beri, ucu kendisine veya partisine dokunan eleştirilere tahammülü yok. Karikatüristleri dava etmesi, gazetelerin boykot edilmesi için yaptığı çağrılar ve Başbakanlık’ta oynanan akreditasyon oyunları bunu yeterince ortaya koydu.

Erdoğan’ın, ‘Deniz Feneri skandalı’ çerçevesinde özgür basına karşı kullandığı sert söylem, ayrıca hoşuna gitmeyen haberleri yazan grubumuza karşı kullanılan vergi silahı da zaten uluslararası raporların sabit maddeleri arasında yer alıyor artık.

Bu arada, ‘Sınır Tanımayan Gazeteciler’’ adlı kuruluşun hazırladığı ‘2009 Basın Özgürlüğü Endeksi’ne göre Türkiye 175 ülke arasında 122nci konumda bulunuyor. Bu da, açıkçası, ‘Türkiye’de basın özgürlüğü yok’ demektir.

Hükümet bunu elbette ki şiddetle reddediyor. Fakat basın özgürlüğü, herhangi bir devletin veya hükümetin keyfi öznel kriterlerine göre değil, nesnel kriterlere göre ölçülüyor. Ölçümlerin başladığı tarihten bu yana Türkiye’nin bu açıdan hep sınıfta kalmış olması ise hazindir.

Öte yandan, pembe gözlüklerden bakıp ‘durumun giderek düzeldiğine’ inanan varsa, bizce rüya görüyor. Birçok kişi farkında olmayabilir ama durum aslında daha da kötüleşiyor.

Bunun en bariz göstergesi ise artık internete karşı da uygulanan sansür politikasıdır.

Türkiye’nin üyesi bulunduğu AGİT çerçevesinde, internet özgürlüğü konusunda açıklanan son rakamlar da buradaki gerçeği gözler önüne seriyor. Örgüt adına üye ülkelerdeki basın özgürlüğünü denetleyen Milos Haraszti’ye göre, Türkiye’de şimdiye kadar tam 3700 internet sitesi yasaklanmış bulunuyor.

Haraszti, konuyla ilgili olarak geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada, aralarında ‘YouTube’ ve ‘Geocities’ gibi ünlü isimlerin de bulunduğu bu sitelerin bazılarının ‘keyfi siyasi gerekçelerle yasaklandığını’ belirtti.

Bu sansürcü zihniyetin insanları bilgi edinme haklarından mahrum ettiğini söyleyen Haraszti, bu durumu düzeltmesi için hükümete çağrıda bulundu. Hükümetin suçu savcılara yükleme çabalarının önünü de böyle kesmiş oldu, çünkü buradaki sorumluluk gerçekten de hükümete ait.

Sonuçta basın özgürlüğünü her yönüyle teminat altına alan düzenlemeleri hazırlayacak olan hükümettir. Fakat AKP iktidarının bu açıdan çok da hevesli olduğu söylenemez. Bu arada, ‘Her önüne gelene Türkiye’ye internetten hakaret etme hakkını mı tanıyacağız’ anlayışı hükümette de var.

Ancak bu zihniyet, bir çocuğun gözlerini elleriyle kapayarak etrafına ‘Beni göremiyorsunuz’ demesi kadar saçma. Sonuçta yasaklanan şeyleri Türkler dışında bütün dünya görüyor. Aslında bunları Türkiye’de ‘proxy’ kullanan herkes de görebiliyor. İşi trajikomik kılan da zaten bu.

Başbakan Erdoğan da aynı yöntemi kullanarak YouTube’a giriyor. Bunu dolaylı olarak kendisi itiraf etti. Sansürcü zihniyete son verdirebilecek konumdayken, YouTube yasağını soran gazetecilerle de ‘Ben giriyorum, siz niye giremiyorsunuz?’ diye alay etmeyi tercih etti.

Özetle, burada Aziz Nesin’lik bir ‘kara mizah’ örneği değil, Franz Kafka’yı aratmayan iç karartıcı ve samimiyetten uzak bir yaklaşım söz konusu. Hükümet de bunun devam etmesinden fazlasıyla memnun görünüyor.

Bu arada Başbakan Erdoğan da, ‘Yedi yıl öncesine göre daha özgürüz’ derken, ya içine düştüğü çelişkiyi göremiyor ya da görüyor ama bundan herhangi bir rahatsızlık duymuyor.